Kod Morse'a

Kod Morse'a to sposób zapisu języka, gdy masz tylko krótki i długi sygnał. Krótki to kropka (dit). Długi to kreska (dah), trzy razy dłuższa od kropki. Z tych dwóch elementów da się nadać tekst brzęczykiem, latarką, kluczem telegraficznym albo sznurem koralików.

Na tej stronie kod Morse'a oznacza Międzynarodowy Morse — zestaw z ITU-R M.1677-1. Obejmuje alfabet łaciński, cyfry 0–9 i praktyczną interpunkcję. Alfabet Morse'a to ta część tabeli, która dotyczy liter A–Z. Kod Morse'a jest szerszy: litery, liczby i znaki razem.

Skąd się wziął

Samuel Morse i Alfred Vail zbudowali pierwszy amerykański system dla telegrafu elektrycznego w latach 30. i 40. XIX wieku. Radio potrzebowało później wersji, która działa ponad granicami. Tak powstał Międzynarodowy Morse — ten, który zobaczysz w nowoczesnej tabeli i na większości bransoletek.

Częste litery dostały najkrótsze kody celowo. E to jedna kropka. T jedna kreska. Q, J i Z trwają dłużej. Dlatego słowo TAK leci szybko, a QUIZ nie.

Gdzie kod Morse'a jest dziś

Krótkofalowcy nadal ćwiczą Morse'a. Część sygnałów morskich i lotniczych trzyma stary rytm wezwania. Poza tym większość zapytań jest praktyczna: jak zapisać imię, jak wygląda SOS w alfabecie Morse'a albo jak ułożyć słowa na bransoletce.

W Polsce kod Morse'a pojawia się w harcerstwie, na zajęciach z łączności, na geocachach i w projektach jubilerskich. Oficjalny ruch radiowy prawie z niego zrezygnował, ale tabela została ta sama. Polskie znaki nie mają osobnych kodów — składa je alfabet Morse'a polskie znaki.

Żeby od razu spróbować, otwórz tłumacz kodu Morse'a albo pełną tabelę alfabetu Morse'a.